شنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٥

تو نه آن جانی که گردی بيش و کم ... *

  

 فقط یک روز چشمهایت را از پشتِ این ابرهایِ بارانی بردار ...

دنیا را سیل می بری آخر سر ...

.........

* من نه آن جانم که گردم بیش و کم ... ـ مثنوی ـ

یکتا

*******

چشم های ناز ِ تو
ابروان ِ عاشق ِ همیشه در نماز ِ تو
راه بسته بر خیال ِ من
دکمه های ِ باز ِ تو

آسمان ِ آبی ِ تنت
ابرهای ِ پیراهنت
من پی ِ زلال ِ روح ِ تو به آب می زنم
 در میان ِ موج های ِ دامنت

رقص ِ لاله های وحشی ِ لبات
سرخی ِ غروب آفتاب
منتهای ِ گندمین ِ گونه هات
این منم که رفته ام به خواب
در میان ِ
سایه سار پلک هات

دست های تو درون ِ دست ِ من
چشم های ِ مست ِ من
سر به روی شانه های ِ تو
لحظه لحظه در هوای ِ تو

باد شو
بهار می شوم
با تو تا همیشه بی قرار می شوم

مینو