جمعه ۱ تیر ۱۳۸٦

 

به متولد ِ ماه ِ تیر:

قطبم؛ کمی بخند؛ جهنّم کنی مرا

اشکم کمی ترانه بخوان يَِم کنی مرا

من پیش آفتاب نگاهت نشسته ام

شاید شبیه ابر مجسم کنی مرا

لختی بیا بتاب به آغوش راکدم

تا چشمه تر ز چشمه ی زمزم کنی مرا

ماندم اسیر چشم تو در بین نیزه ها

پلکی بزن شهید ِ محرّم کنی مرا

بس نیست این سکوت مردّد میانمان؟!

فریاد کن که باز مصمّم کنی مرا!

فصل ِ گلاب گیری لب های سرخ توست

پیکی وضو بگیر که محرم کنی مرا

حالا تو ای خدای ِ غزل های ساکتم

بر من بدم که عیسی ِ مریم کنی مرا

حوّاترین هوایی قلبت شدم که باز

با بوسه هام حضرت ِ آدم کنم تو را!!

مینو