و من قسم نمي خورم ... كه ...

بسم الله الرَحمنِ الرَحيم <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />


و السٌماءِ ذاتِ الحُبُك
قسم به آسمان كه در آن راههاي بسيار است (الذاريات7) ...

...

 

سلام ...

جايي يادم هست كه گمان كرده بودم اين:” كتب علي نفسه رحمه “ يعني نامِ خودش را رحمت گذاشته ... امروز داشتم مي خواندم، رسيدم به جايي كه مي گفت:” كُتب عليكم الصيام“ ...

ـ :” اشتباه گرفته اي دختر! عجيب آتشم زد اين سه كلمه امروز كه انگار از همان جنس كه روزه را واجب كرد بر مردمان، رحمت را واجب كرد بر خودش ... حالا حساب كن اين رحمت تا كجاست ... تا كجا؟!!! “

...

عهد كرده بودم ساكت باشم. حرفي نزنم كه بعدها خودم را به چهارميخِ سوال و جواب بكشانم كه:” چرا؟! ... چرا اعتماد كردي باز؟! “ ... و من باز هم اعتماد كردم. اعتماد كردم بي هيچ پيش فرضي از اين كه جايي اين حرفها ... دوباره بر مي گردد تويِ اين گوشي كه بشنوم از تو. يادم مي ماند اين بار. باور كني يا نه هنوز سوزِ داغيِ قاشقِ خود خواسته را رويِ دستم حس مي كنم و دعا مي كنم اثرش با هيچ اتفاقي پاك نشود. حرفي نمي زنم. هيچ.اصراري بر هيچ چيز نيست. هيچ چيز.

...

ديروز عصرِ شعري بود. عصرِ شعري در همان دانشكده كذاييِ چهارسال مردنِ و زنده شدن. دوستاني آمدند و دوستاني نه. جايِ تو اما عجيب خالي بود. خودت هم خوب مي داني كه چقدر دلم مي خواست باشي و نبودي. ولي ... خوب نبود. نه اينكه ديدن دوستان خوب نباشد، نه! ولي سخت گذشت. سخت بود چشمهاي سرخِ از گريستن مرداني را ديدن كه باورشان را زير سوال برده بودند. سخت بود. شايد بلد نبودند چه بايد گفت. شايد ولي ... سخت بود كه بايستد رو به رويِ مردمكهايِ گريزانم و قطره قطره جاري شود بغضِ نبودنِ پدري در هياتِ نامِ شهيد كه پسر كبوتر مي داندش. سخت بود. آرام تكيه كردم به شانه هايِ خدا و آرام ... آرام ... ديروز دانشكده ما باراني بود ... باراني ...

...

و داري نازل مي شوي تويِ واژه هام. دارم غزلي مي شوم از تو. از تويي كه ماهِ اين قبيله اي. قبيله اي كه همه در من است. ـ ببين يك قبيله در من عاشق توست. ـ كاش مي دانستي! كاش كسي بود كه باور كند اين دخترك تويِ تمامِ لحظه هاش جز تنفسِ پلك زدن هات نيازي ندارد ... :” من نيازم ... ، نه؛ من نمازم تو رو هر روز ديدنه ... “ ـ مي داني چند روز است به اين شعر فكر مي كنم؟! به اينكه نماز بوده در اصل نه نياز ...

داري غزل مي شوي و هر لحظه مي باري رويِ پراكندگيِ اين كاغذها و عجيب لحن اين بيت ها با گذشته فرق دارد ... فرق دارد ... رسيده به يك دلتنگيِ از سر ناچاري پذيرفته شده. به ناچار پذيرفته ام كه نيستي و از سرِ منطقِ اين پذيرش دارم تويِ تمامِ لحظه هام مي ميرم آقا! ... بگذار ديگران خيال كنند كه :” دارم زندگي مي كنم. برايِ زندگي ام نقشه مي كشم. برايِ آينده. به آدمهايِ اطرافم فكر مي كنم. عاشق مي شوم. و ... “ بگذار ديگران فكر كنند ... فكر كنند اين دخترك دوباره برگشته به زندگي عادي ... آنقدر عادي كه لابد نشسته منتظرِ اولين سوار سپيد پوش قصه ها كه بشيند تركِ اسب كهرش و ... لابد مقصد مي شود سرزمين قصه ها... نه آقا، نه! اين دخترك منتظر هيچ كسي نيست. كسي هم باورش نمي شود. آدمها همه شده اند انگاري مسئول نجاتِ زندگيِ كسي كه فكر مي كنند: ” تو داري زندگيِ خودت رو تباه مي كني ... “

تويِ خلوتِ خودم مي نشينم و گوش مي كنم گلايه هايِ تمامِ كساني كه دوستم دارند و دوستشان دارم و بعد ـ آخر زياد تلاش كرده ام ـ بغضم را مي خورم و هي تكرار مي كنم : ” حق با توست... “ ...” من بحثي ندارم... “ ... ” شما درست مي گين ... “ ... ولي باور مي كني بيشتر از اين طاقت ندارم؟! ... كسي راست مي گفت: ” چرا تو بايد برايِ همه كارها و همه حرفهات به همه جواب پس بدي؟!!! چرا اين اجازه رو مي دي؟!!! “ و من مي ماندم هميشه كه :” واقعاً چرا يكتا؟!! “ ... هر چند هنوز هم نتيجه اي نگرفتم ولي چرا اين قدر همه ما انحصار طلب ايم؟! حتي لحظه هايِ تنهايي و بغض هايِ ديگران را هم مي خواهيم تصاحب كنيم! ... همه چيز تحتِ اختيارِ ما بايد باشد نه هيچ چيز ديگر ...

...

حرف دارم باز هم برايِ نوشتن. مهم نيست اينجا را همه مي خوانند يا چند نفر. اين اهميت دارد كه روزهاي غريبي دارد مي گذرد و نياز دارم به نوشتن. كه ننويسم از آن كه عزيزِ حقوقدانم گفت هم بدتر مي شوم. بر طبقِ نظرِ اين خواهركِ نازنين در حال حاضر شخصي در شرايط من حق تصرف در اموالش را ندارد. اگر حساب كنيم كه خودم هم جزيي از اموالم محسوب مي شوم ديگر وضعيت عالي مي شود.

همين .

يا علي 

 

/ 27 نظر / 6 بازدید
نمایش نظرات قبلی
جاناتان

زندگی حرکت هاست...قواعدش هم گاه ساده و گاه پيچيده و نفس گير است...يک قانون ساده اش اين است که: It needs a theory to kill a theory....it needs a theory....يکی از اصول نفس گيرش هم اينست : لا تياس من روح ا.. الا القوم الكافرين...بنويس..پر اميد و شاد...زندگي مجال غم نيست...

جاناتان

حالا كه آمده اي...كنارم بنشين...بخند...ديگر فرصتي براي پير شدن نيست.

mirzaa - ghalamdoon

سلام بر يکتای عزيز! خوشجالم که پر گرفتن عاشقانهء قلمت را می بينم !!!! پايدار باشی .

راحله

اين همه رفتن و اومدن واسه چيه يکتا ؟ من نمی فهمم ...

بانوى ارديبهشت

بگزار اينجا هم بنويسم بانوی نگاههای ... (من هنوزم با چشمات مشکل دارم يکتا .. مشکل دارم .. مشکل .. نمی شه يه دفه که امامزاده کمتر آفتابی بود و چشام نگاش به نگات مشتاقی می کرد به خاطر خدا برا يه لحظه خيره بشی به دورا .. دور دورای دره و بهشت .. بتونم يکم به خاطر خدا نگاه ... با چشات مشکل دارم يکتا ..) بانو .. می شود صفحهء مسطح فرستندهء قلبتان را کمی درجه به سمت شمال جغرافيايی نگاه های شرجی ما بگردانی؟ اينجا نقطهء اتصال چشمهايمان کور کور است ... دلم ت ن گ شده .. به خدا .. خيلی .. لعنت به اين آهنگ .. يا حق

بانوى ارديبهشت

بردار اين آهنگو يکتا .. بردار .. گلچهره مپرس چرا فقط بردار .........

شیدایی

... صبور باش خانوم هر چه غزلگريه ...

جمعی از دوستان

با سلام. در راستای اعتراضات گسترده به تعطيلی وبلاگ آقا طيب از همه ی دوستان خواهشمند است ضمن يک کامنت کوبنده در کامنت دانی بلاگ کرگدن (محسن باقرلو)خشم خود را ابراز نمايند .با تشکر .

Mariam

يکتا؟!!!...خوشحالم امروز ديدمت...اما باور کن غم تو چشمات انکار نشدنيه...چرااااااااا؟!!!!!!!!!!!!!!...حيف زود رفتی...يه عالمه حرف داشتم باهات...راستی...اول که ديدم گلچهره رفته...ناراحت شدم...خيلی...اما حالا که اينو گوش ميدم می بينم...اشک هم چيز خوبيه برای............و اينکه هنوز بعد از نيم ساعت وب شما و آهنگش می تازززززززززززززد...نمی بندمش تا بخوابم...قربان تو...مريم.

Mariam

قسم که هنوز وبت بازه...خانومی؟...اين آهنگای خوشگل و اين متنا رو می نويسی...شرمنده ميشم که انقدر مزاحمت ميشم...و خلوتتو بهم ميزنم...يا عشق.