هميشه فاصله ای هست ... *

وَ اِن اَدخَلتَني النّار اَعلمتَ اهلها اِنياُحِبُّکَ.....<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

عزیزم، مرد که گریه نمی کند ... خودم یک جفت بال برایت می کشم که بستهء حرفها و اخمهایِ هیچ کسی نمانی ... نترس ... عمرِ نقاشی ام به این دنیا قد نمی دهد ... ولی ... عزیزِ دل! شرحِ مکاشفه ایِ خوابهایِ این شبها _ که نخوابیده می بینمشان _  دارد تمامِ حجمِ بودنم را تویِ خودش مچاله می کند ... خواب می بینم به جایِ مُرده ای ناشناس شناسنامه ام را باطل کرده اند و ما _ من و تو _ هی داریم دست و پا می زنیم تویِ تاریکیِ تمامیِ ثبتِ احوال ها که ثابت کنیم _ چه بی فایده _ که من زنده ام ... و هیچ کسی هم باورش نمی شود ... می فهمی ... هیچ کسی باور نمی کرد ... گاهی فکر می کنم جنسِ دلم این قدر نامرغوب است که باید از ابتدا خودم برایت می گفتم ... احساس می کنم طعمِ رسیدهء آن سیبِ سرخ زیادی زیرِ دندانم مانده ... آنقدر که تمامِ سیب هایِ جهان دارند حالم را به هم می زنند ... من فقط یک چیز را یاد نگرفتم:" ماهیگیری که به هوایِ صید دریا قلاب می اندازد، سبدش همیشه خالی است؛ آی اقیانوس! " ... می شود اقیانوس صدایت کنم و به دل نگیري؟! خودم می دانم که کوچکت کرده ام ...

به خدا که حرفهایِ من همیشه از کنایه خالی بوده و این را چقدر باید برایت بگویم که ... " ممنون " یعنی همین ممنون ... بی هیچ حرف اضافه ای حتی، که بخواهد چیزی دیگر بگوید ... باور کن ...

فقط باور کن دخترکی این جا نشسته که زمانی _شاید به قدری که تو بتوانی تویِ وجودِ خودت بگردی و بفهمی که دوستش داری _ دلبسته بود از همه دنیا فقط به شب، ماه، قابِ پنجره، دسته کوچ پرنده ها و ... کتابی که از سفرِ مادربزرگ به سرزمینِ نور برایش مانده بود و حافظش ... این ها اصلاً کم نبود ... اصلاً برایِ دخترک کم نبود که زیاده تر بخواهد از زندگی ... شاید زمانی باور کرده بود این سهم بسیارش را از تمامیِ زندگی ... دلبسته بود به تاریکیِ فضایِ اتاقش که فقط به زورِ مادر تک چراغِ ساده اش روشن می شد ... دلبسته بود به نوازشِ دستهایِ مادر و بوسه هایِ پدر ... قبول کن که سهمِ زیادی بود ... خیلی زیاد ... آنقدر که ... تو این همه نور را به این اتاق آوردی ... یادت نیست؟!! _ آن گنبد را می گویم که خودِ خودِ نور است و ... _  ...

آمدی ... قبول کن که خودت آمدی ... ناباوری بزرگی بود بودنت و ... تو را حتی از خدا هم نخواستم که شاید اگر می خواستم ... شاید اگر ... نه! نخواستم ... تو را نمی شد با دعا و نذر و نیاز داشته باشم ... تو ... دعا کردم ... دعا کردم برایِ آرام شدنت ... برایِ سبک شدنت ... برایِ تمامِ چیزهایی که دوستشان داری ... و ...

می دانی ... از همان ابتدا می دانستم که این یک بازی نیست که راحت پایم را بکشم از گود بیرون ... نه! نبود! نیست! ... شاید حتی این روزهایش را هم خوب می دیدم ... تفاوتها آنقدر بود که سیلی بزنند تویِ صورتم و من هی گونه دیگرم را جلو بیاورم ... _ نخند! حسِّ مسیح بودن ندارم ... جو گیر هم نشده ام ... _ و بارها برایت گفتم ... تویِ ذهنت لابد قرار بود همه چیز ساده حل شوند _ که دیدی نشد _ ... ولی باورت بشود یا نه هنوز نمی دانم این همه نور از کجا آمده اند این وسط، که عجیب چشمهایم را می زنند ...

باید قبول کنیم انگار ... از چه می ترسی مردِ تازگی هایِ بی وقفه ... نترس ... این دخترک آن قدر ها از زندگی چیزی نمی فهمد که عمقِ این همه فاجعه را به این زودی ها درک کند ... تازه وقت لازم است که بفهمد چه شده ... بعضی زخمها کهنه اشان بیشتر درد می کنند ... تو تا زود است کوله بارت را بردار و برو ... نمی خواهد بفهمی آوارِ بهمن چه طعمی دارد ... زندگی کن لطفاً! شاید آن قدر که باید استعداد داشتنت را نداشته ام که اینقدر راحت گرفتندت و ... فقط یادت باشد:" همیشه و هنوز با منی ... " ... یادت می ماند؟!!

خدا کند که این خاک، روزی دوباره صدایِ پایِ عاشقانه ای را بر خودش احساس کند ... هنوز ... عاشقانه در انتظارِ نگاهِ کسی هستم ... _ بی تمنّایِ داشتن ... حس این که بدانم هست کافی تر از هر چه آرزو است ... _ باور کن ...

خُب! نقاشی ام روی شانه هایت تمام شد ... خودت که پرواز را خوب می دانی ... لااقل می دانم استعدادِ نهفته اش در وجودت هست ... اگر فکر می کنی:" باید "، پس معطل نکن ... ولی فقط اگر فکر می کنی " باید " ها ... از من به دل نگیر که راهت را باز کرده ام برای پریدن ... ولی اگر می ترسی از گفتنش، نترس! ... فقط می خواهم باور کنی که :" سد راه شدن را یاد نگرفته ام تویِ این مدت زندگی طولانی ... مثل بید راحت سر خم می کنم ... تو پرواز کن ... !"

 

یکتا

یا علی

* سهراب سپهری

/ 8 نظر / 6 بازدید
ناصر و نادر

سلام.خوابهايی که نخوابيده ميبينی...چقدر جالب بود... نقاشی خيلی چشمنواز و قشنگی بود...

سلام به ناممکن

يکتا ... هيچ می دانی اين دخترک چه قدر عوض شده ... مثل آب خوردن خفه می شود ... اما يک خفگی تر و تازه ... خنک ... شاد ... می فهمی که ! ... اين روزها خدا هست ؛ زياد هست و نزديک . و می دانم که برای تو هم ... هيچ نمی دانستم تا حالا که اين « الا بذکر الله تطمئن القلوب » يعنی چه ... و يعنی که چند تا دره آرامش در پس ظاهرش نهفته است ... امشب فهمیدم ... ............ چه قدر اين نوشته ات آشنا بود ... انگار از دهان من در رفته بود !! ...

بانوى ارديبهشت

يکتا سلام .. خوبی؟ .. يه دور زيارت می خوام .. يه دور به اسم خودم بری تو حياط چرخ می زنی زير اون درخته که رکوع رفته اگه بچه هام بودن يه فال بگيری ؟ .. باشه خاله؟ .. بی خيال .. هوس نبود ولی يه نسيمی از دلم گذشت هواييم کرد ... سلام برسون .. يا حق

hamed

می شناسی حتما ... اين روزها از وب خالی شده ام و وب هم از من خالی شده است .... نمی دانم خوب است اين يا بد ... اما نمی دانم چرا ديگر هيچ انگيزه ای .... هيچ انگيزه ای برای اين جا ها ندارم ... شايد من هم به نقطه گريز ناپذيری پایان رسيده ام ... شايد ... نمی دانم .... خواندم و هميشه همين جوری می خوانم نوشته ات را ... يک تم خاص ... که هی تکرار می کنی و من چقدر غرق می شوم در سبکی فضا .... انگار از اين دنيا می روم بيرون ... زيبا بود ... غمگين و زيبا .... اين جا سايت دانشگاه .. بعد تحويل پروژه /.. امروز زندگی جديدی شروع می شود .... فکر کنم ... تازه بروم يک کم زندگی را دوباره مرور کنم ... مدت هاست دور شده ام ... مدت هاست ....

یکتا

چقدر متنفرم از این شیشه های سرم لعنتی ... دست از سرم بر نمی دارند ... بر نمی دارند ... تمام شد ... و این چه ساده بود برای ... بگذریم ... یا علی

شیدایی

يکتا ... ديشب اومدم ... همون جمله ی اول رو که خوندم ... ديگه نخواستم ادامه بدم ... تازگيها عجيب از عاشقانه ها فرار می کنم ! ... / امروز ... دوباره اومدم ... نمی دونم چی شد ... يه نفس تا آخر خوندم ... خوندم و بماند که ... بگذريم ... / يکی از قشنگترين نوشته هات بود دخترک ... من چقدر اين دو جمله رو دوست داشتم :« می شود اقیانوس صدایت کنم و به دل نگیري؟! خودم می دانم که کوچکت کرده ام ... » ...

...

سلام... چقدر به خودم لعنت می‌فرستم که تا حالا اين را نخوانده بودم...يا...